Biskotti

Yuksek ogrenimin bana kattigi en belirgin zenginliklerden biri, bunalimlardan mutfak alet edevatiyla uzaklasma becerisi oldu. Danismanimdan ayari yedikce tarifler, malzemeler, canak comlek arasinda kendimi kaybeder oldum. Bir zaman selalelerde rafting adrenaliyle mezuniyete kasan ben simdilerde OnurBey'le Sehrazatin suni gundem heyecanlariyla hayatimi renklendirirken, yeni yeni basgosteren ne idugu belirsiz ruh hallerime careyi yine mutfakta ariyorum. Son bulusum, ilk denemem olmasina ragmen tadindan yenmez hale gelince tarifi paylasmak istedim.

Biskotti nam-i diger Italyan biskuvisi, muhtemelen, pisirdigi kurabiyeleri firinda unutup kurutan isguzarin teki tarafindan bulunmus. Tarif arastirmalarimin hemen hepsinde pisirme mantiginin dakikasina kadar ayni yontemi takip ettigini, degisenin sadece icerik oldugunu farkettim. Dolaplarda biskotti malzemesinden sayilabilecek ne varsa tezgaha dizip mac yapacak taraflar icin oyuncu sectim. Ilk grup ikramlik, samimi, meyveli cevizli elemanlardan ibaretti. Kuru meyve (bogurtlen-bluberry, kizilcik-cranberry, frenkuzumu-black currant...), dovulmus ceviz, findik, fistik. Ikinci grup ise hardcore bunalim bombasi niteliginde, kakao, nescafe, kalin cekilmis bitter cikolata, cekilmis badem elemanlarina sahipti.

1 stick=113 g=1/2 cup=yarim Sana yag
1.5 bardak=1.5 cup Seker.......ile yag, krema kivamina gelene kadar cirpilacak
2 yumurta...........tek tek eklenip daha da cirpilacak
Ayri bir kapta:
1 paket vanilya (1 tatli kasik)
Kabartma tozu (1 tatli kasik)
Tuz (Ceyrek tatli kasik-bir cimdik)
UN -aldigi kadar-eklenen bonus malzemesine gore yaklasik 2 bardak=2 cup.........tum kuru madde birlestirilip yagli yumurtali sekerli karisima eklenecek, sert hamur halinde yogurulacak

Ortak malzemelerin tamamini karistirdiktan sonra hamuru ikiye bolup iki farkli grup bonus elemanlarini ekledim. Hamurlari rulo yapip ustten bastirmak suretiyle incelttim. 350 F (180C) derece onceden isinmis firinda 30 dakika pistiler. Tahminim, rulolarin fazla pistigi yonunde zira tarife gore yarim saat pisip 10 dakika soguduktan sonra ince ince dilimleyebilmek gerekiyordu. Kismet olmadi. Gayet kalin, odun odun kestim tepsiye dizdim. Ufalanan parcalari da yedim. Ayni sicaklikta 7-8 dakika bir yuzunu, 7-8 dakika diger yuzunu pisirme denemem beni tatmin etmedi. Arkadaslari tepsiden alip firin teline dizdim. Ayni sicaklikta, parcalar bronzlasana kadar-10 dakika daha- pisirdim. Soguduklarinda hava almayan kutuya dizdim. Meyveliler kutuya alisamadan tukendi.

Kissadan hisse, yine, mutfakta panige hic gerek kalmadi, oyle ya da boyle her sey halloldu, cok da guzel oldu. Hamur isi dedigin tas catlasa5-6 hammaddenin degisik kombinasyonu, benim yeni hedefimse tereyagli Beypazari kurusu.

CevdetBeyinOgluRefik

Kenar ve kose olmayan tek renkli pazil parcasiyim da bulup yerlestigim yerde sirtima pitpit vuran huzurlu parmak ucu eksik sanki... Saclarimi platin sarisindan baslayip tutam tutam ayri renklere boyadiktan sonra erisebildigim tum marketlerdeki dark Belcika cikolatalarini yolluk edip, pastane pogacasi yapabilen elemanini bekleyen gezegene yuruyesim, yurudukce dusunesim var gibi.

Takma kirpik hakkinda

Merak kediyi oldurur adli dokuz bolumluk serinin ikinci bolumu icin izlenimlerimi paylasmak istedigim urun takma kirpikler. Nedir, ne degildir, ne getirir, ne goturur irdelemeye baslamadan once hevesin kaynagina yonelmekte fayda var... Kaynak benim icin oldukca net. Takma kirpik ozentisi, izledigim zilyon Turk filminin bir nevi yan etkisi. Ozellikle, buralara geldigimden beri marketlerin guzellik reyonlarinda envai cesidini alip alip geri birakmis, en sonunda nispeten dogal gorunumlusunden bir kutu edinmis amma velakin sunca yillik hayatimda monte etmeye hep cekinmisimdir.

Gun bugundur diyerek, bir cift takma kirpigi, aksam vaktine denk gelen sosyal bir organizasyon oncesi hazirliklarima dahil ettim. Yillardir ozenle sakladigim paketi acip itinayla goz kapaklarima monte ederken, bu isin aslinda ne kadar zor oldugunu farkettim. Yani TurkanSoray'in ekseriye yamuk duran, surekli beni buraya sonradan taktilar abla mesaji gecen kirpiklerine o an itibariyla hak verdim. Zemin antirikli bir kere, kipirdak, kaygan... Iki parcayi da yerine oturttuktan sonra aynadan uzaklasip bir baktim kendime. Bariz takma lan bunlar dedim aynada gordugum kisiye... Aldim elime manikur makasini, burna yakin taraflarindan hallice olmak uzre bir guzel kisalttim. Geri cekilip bir daha baktim aynaya. Hayret, kendi kirpigim hizasina cekilince gayet dogal buldum kirpikleri nedense! Yine de aylaynir ve rimelle dogal ve yapayi karistirip kaynastirmayi ihmal etmedim. Evden cikmadan baska insan gozuyle test ettim, onaylandi.

Isin teknik kismini basariyla atlatarak pisikolojik boyuta gectim. Her ne kadar, organizasyon ortami mum isigina yakin, ikili mesafeler kol boyundan uzaksa da, gece boyunca aklim surekli kirpiklerimde kaldi. Acaba dusen oldu mu, yamuk duruyor mu, ucu siyrilmis olabilir mi endiselerimin cevabini goz temasi kurdugum insanlarin gozunde aradim. Sohbetlere nispet, fonda hep, gozler kalbin aynasidir yalan nedir bilmez onlar caldi. Bir bakisla dikkatini caldigim insanlara karsi mahcup hissettim kendimi... Kazasiz bitirdigim cipil cipil bakisli gecenin sonunda aklimdan gecen soruysa: silikon taktirsam benzer mahcubiyeti hisseder miydim acaba?

Not: Bahsi gecen kirpik piyasanin en ucuzudur (4 dolar), kendiliginden yapiskanlidir ve kullan-at tarzi muameleye tabiidir. Yazi, kisisel izlenimler icermektedir, takan ya da takmak isteyene mudahale amaci gudulmemistir.

ilk evim ve hijyen evrimim

Yasadigim koye geldigimde 500 dolarim vardi. Gelmeden evvel okulun ogrenci isleriyle yaptigimiz yazismalarda kalmam onerilen yurttan baska yer olmadigi soylenmisti. Mutfaksiz, banyonun yandaki odayla ortak kullanilacagi tek goz bir oda ve mecburi yemekhane uyeligi icin aylik 700 dolar odeyecektim. Omru hayatimda hic yurtta kalmadigim gibi su ictigim bardagi ikinci kez kullanmamaya itina ederdim. Ilk maasimi gelisimden bir ay sonra alacagimdan habersiz, bir gece yarisi yerlestigim yurt odasi o haliyle yere bavul koymanin bile imkansiz oldugu pislikteydi. Kose bucak temizlik neticesinde odam nihayet yataga oturup aglanabilir hale geldi. Pesin tahsilati gereken ama tahsil edilemeyen ilk ay kirasi da kalan aylarima taksit edildi. Daha ucuncu ayda yemekhanenin her daim tereyagli patates puresi aromali kokusundan tiksinmis, kitap, defter, telefon karti, o bu su derken birbucuk maas icerideydim...

Solugu yeniden ogrenci islerinde aldigimda on buroda calisan, dunyanin en yardimsever insanciklari gorunumlu, tombik, guleryuzlu, muhtemelen ayni kilisenin gonullusu teyzelerle tek tek tartisip sesimi yukselttikten sonra kurallari ihlal ederek kampus icinde esyasiz bir evin adresine yollandim. Hic vakit kaybetmeden, ikinci uyesini yitirmis bu iki kisilik evin kapisini caldim. Kapiyi urkek bakisli Cinli bir kiz araladi. Kapinin tamami acilmadan disari keskin bir cin lokantasi kokusu cikti. Hay Allah tam da yemek zamani rahatsiz ettim, diye dusundum. Zira o zamanlar her dusundugumu kelimelere dokebilecek kapasitede degildim. Mutemadiyen dusunup ekseriye yutardim. Ben dedim, ustteki bos odaya talibim. Kiz itiraz etmedi, hatta bana memnun olmus gibi geldi. Ayni gun anahtari kaptigim gibi iki bavulluk pil ve pirtimla eve tasindim.Yeni kiram 350 dolardi ve ne yatagimin ne masamin olmamasi umrumdaydi...

Odada benden once kalan kizin kosede duran siltesi vardi. Karton kutulardan biri sifoniyer, digeri masa oldu. Tek problem o kapidan sizan lokanta kokusunun yemek yensin yenmesin uc ogun en keskin haliyle evde olusuydu...

Bir butun gune yakin zamani yillardir temizlik gormemis banyoyu kirklamak icin harcayip mutfaga indigimde manzara dehsetti. Bizzat buzdolabinin icinde hatiri sayilir buyuklukte kan lekesini gordugumde isyan ettim. Onceki ev arkadasini dolapta muhafaza edip etmediginden emin olduktan sonra, aslen eczacilik okuyan ama hiyjen kelimesini ilk defa duydugu Istanbul'da semt sanan ev arkadasim temizlige ikna oldu. Ben buzdolabina, o, camurlu mutfak tabanina giristik. Buzdolabinin icinde, evrimini tamamlamanin keyfini suren yasam formlariyla mucadele ederken kafami bir an lavabodan yana cevirdim. Dilim herhangi bir unlem kelimesine erisemedi. Camur siyahi vileda mutfak lavabosunda saclarini savura savura yikaniyordu ve benim artik laf edecek mecalim yoktu.

Ilerleyen gunlerde burnum artik evin kokusunu almiyordu. Odam disinda mumkun olan en az yere dokunarak yasamayi ogrenmistim. Ev arkadasim aslinda cok iyi biriydi, sadece temel temizlik kurallarindan habersiz ve geleneklerine bagli bir Cinli'ydi. Geleneklerine bu denli bagli olmasi, uc ogun geleneksel yemek pisirmesini gerektiyordu belli ki. Icinde boydan boya bir havucun yattigi seffaf corbalar, yagsiz tavada harli atesle dumanalti kavrulan sebzeler ve her yemegin icine mutlaka boca edilen sos onun icin vazgecilmezdi. Bir sabah ansizin tanistigim, mutfak muslugunun tepesindeki havlu elbezinin, aslinda yikanma suyunu suzdurerek pismeyi bekleyen domuz iskembesi olmasi da bu gelenekler dahilinde hos gorulebilirdi. Bence, asil hayret edilesi, su Allah'in koyunde domuz sakatatina bu kadar kolay erisilebilmesiydi...

Bana bir omur kadar uzun gelen donemin sonunda kendime yeni bir ev ve yeni bir ev arkadasi bulmus, tasinmak icin gunleri sayiyor, bir yandan da ozellikle geceleri zivanadan cikan bacak kasintisina anlam veremiyordum. Santimetrekareye bir dusen kirmizi kabartilarin ortasinin delik oldugunu farkettigimde, kendilerinin sivilce degil isirik, failin de pire oldugunu anladim. Yeni eve tasinirken kendim dahil odadan cikan her seyi klorakladim... Yazdiklarimin azini anneme anlattim. Hazir kendimi, kahvehane sevmeyen emekli albay gibi hissediyorken anilari yazmaliyim ki unutmayayim. Yeniden, yeni bir hayat duzenine kimbilir nerede baslamaya yaklastigim ve icten ice odumun koptugu su gunlerde aragaz niyetine hatirlayayim.

Manti-k

Sabanci'nin Migros satisindan son anda cekilerek Financial Times'i ters koseye yatirdigi haberinden bir gun once biz mantiyi gazeteye yatirmistik bile. Kurusunlar ki torbalayip buzluga atalim diye. Buzdolabinda 15 dakika sonra yenebilecek, keyfi himayede manti bulundurmanin bunyeye verdigi ferahlik tuhaf. Pisirilmese de, yenmese de...

Hibachi

Henuz uluslararasi ogrenci kolonisinden habersizken benim icin Cin, Japonya ve her yoresinden Kore fark etmezdi. Zaten, Uzak Dogunun gozden ve gonulden irak insanlarini neden ayirt etmem gereksindi ki? Dunyanin kac bucak oldugunu ve bir enternasyonelin derdinden en iyi bir baska enternasyonelin anladigini, dunya vatandasligina gectigimde farkettim ve akabinde gordum ki biribirine benzettigim bu insanlarin herbiri ayri tat, ayri doku...

Bir ulkenin kulturu, insani ve yasam tarziyla tanismanin en guzide yolu mutfagindan gecer bana gore. Aslen, en hakiki yolu o kulturun insaniyla mutfak ve banyonun dahil oldugu evi paylasmaktir ancak kisisel tebrubem bu ikinci yolun her zaman hayirlara vesile olmadigini soyler. Cin mutfagi ve kulturuyle ilgili karsilastirmali gozlemlerime 'Cinlilerle hayat: ev, okul, isyeri ve trafik' adini verecegim ani kitabimda deginecegim, bugunku konum alemci Japonlar...

Japon mutfagi benim gozumde, cizgi film amcalarin sarip, narin teyzelerin kisa adimlariyla servis ettigi, renkli desenli envai cesitli susiler-di. Azdi, ozdu. Doymak mumkun degildi. Ne zaman ki Japon ocakbasi restoranlarini kesfettim, o zaman fikrim degisti...

Hibachi, mangalci Japonlara ocak basi keyfi olmadan once Cinlileri isitan sobanin adiymis. Hergun sobada kestane kozlemekten bikan bir grup, sobayi mangala cevirip et tutturmeyi akil etmis olsa gerek ki simdilerde Hibachi, ocak basi restoranlarin adi olmus.

Basit mantikla uzerine duseni pisiren, alttan isitmali tezgah etrafina dizilen insanlarin kus misali beslendigi bu mekanlarin eglencesi, pisirme isleminden sorumlu orkestra sefi... Ortada gozle gorunen ates, kor ve har olmadigindan, ara ara fistik yakar gibi tezgahin ustunu alkolle atese vermek de bu amcanin isi. Siparisleri takiben, U seklindeki ocagin ic kismina assolist edasiyla suzulen sef yetenekli bir insansa geceniz senlendi demektir. Sebzeler, etler, pilav hemen onunuzde yanar doner atraksiyonlu piser, pistikce tabaginiza duser. Esprituel sefler genelde sonradan ariza cikarmamasi acisindan masanin mulayimini gozune kestirip seyirciye oynar. Balik kuyruklarini dograyip kafasindaki kulahta toplar, mulayimin su bardagina biber ekip limon sikar... Ola ki yeteneksiz sefin masasina dustuyseniz iyi ihtimalle yemegi yer kalkarsiniz. Kotu ihtimal mi? Allah korusun...

Hamtoro

Hiperaktif hemstir Hamtoro'yu takdimimdir...

10 mil daha gidemedi a.k.*

Yeni yilin ilk gununde, sikayet mektubumu yasadigim ulkenin baskentindeki en beyaz eve birakip geldim. Saat 12'de, bir sap havai fisek, tek bir isikli atraksiyon, bir efendime soyleyeyim civcivli cosku atmosferi yaratmayan yetkililere teessuflerimi ilettim... Yeni yila donarak, gripli ve simsiyah gokyuzu manzarali, biraz hayal kirikli ama mutlu girmis olmam, butun senemin sumuklu ve eli bos gecegine delaletse eger talihin boylesi icin kalitemi bozarim.

* Benzinciye 10 mil kala, dagbasi otoyolunda benzini biten arabada, yol yardiminin gelemedigi ikinci saatin sonunda, tekrar tekrar duymanin siirsellestirdigi cumle.

** Atil Kurt

Fotograf: Washington Monument

curiosity kills the cat

Seytan durttu. Bes yildir sadece bir kere neciymis bu dukkan merakimdan burnumu kapisindan uzatip baktigim Sephora magazasina daha fazla kayitsiz kalamadim. Ev arkadaslarimdan komsu kizlarina Sephora da Sephora. Neee benim haberim yok muymus? Nasil olurmus. Olmus iste kardesim... Makyaj malzemelerine ilgisizligim sevgisizligimden degil aslinda. Seviyorum ben de. Ama renklenmeye, cumbur cemaat kremleri aynanin onune dizmeye neresinden baslanir karar veremeden omrumun ilk otuz yili gecti bile. Derken, bugun kendim icin buyuk bir adimla Sephora'ya daldim. Once kibar ve cekinerek parfumleri ustume sikmadan kokladim. Bir yandan da etrafta uclu besli gruplarla define sandigi desen kadinlari kolladim. Paylasimci ruhu izledikce ben de rahatladim. Paltomu cikarip kendime krem kokteyli hazirladim... Parfumleri minciklamaktan sikilinca farlara, farlardan bronzlastirici alliklara, kirpik uzatici rimellerden kalemlere derken, uzerimdeki cekingenligi coktan atmis kendimi dudak portleticilerin onunde buldum.

AngelinaJolie olmadikca insan, kolajenli parlaticili dudak dolgunlastirici ruj ibaresini okuyup gececegini sanmiyorum. Gecmedim de zira takildim reyona. Talimatlari okuyup hemen oracikta denedim. En kirmizi, en parlak, en cabuk etki gosterdigi iddia edilen ve en pahali olanini sectim. Aklimda maske filminden surat degisimi sahneleriyle helecanli bekleyisim cok kisa surdu. Eksisozluk deyimiyle az evvel sucuk yemisim gibi parlayan kipkirmizi dudaklarimda aninda bir karincalanma, gidiklanma ve yanma basladi. Kendimi bir kosu aynanin onune attim ama gozle gorunen bir aksilik yoktu daha meydanda. Ben aynaya depar atarken, yanma, yerini once ust dudagimla damagim arasindaki bosluga susam kacmis hissine, sonra kitir kitir biyiklarimin ciktigi fikrine birakti ve bende pismanlik basladi. Evet cok lazimdi... Dukkan disinda yuzume yuzume vuran sogugun da etkisiyle arabaya bindigimde dikiz aynasinda, portletici dudak parlaticisinin bendeki etkisini tumuyle algiladim. Gercekten de dolgunlasmis, burun hizasina dogru ataga kalkmis bir biyik bolgesi, cizgi halinde arz eden bir ust dudak ve kipkirmizi parlak siddetiyle goze carpan bir alt dudak... Kendimi tebrik ediyor basarilarimin devamini diliyorum.

Kaynagini hatirlayamadigim sobe

Ben kucukken, salaktim. Buyudugumde assolist olabilecegime inandim. Duzenli prova yaptim. Sac-fircasini-kaptigim-gibi-konu-komsuya-konser-verirdimcilerden degildim. Bilincli ve sistematik calistim. Bir yandan repertuar genisletirken bir yandan nispeten uzun ve zor soyadim yerine ‘Hafif’ soyadini secmek gibi ileriye donuk yatirimlar pesindeydim. Saglam Samime Sanay hayraniydim. Coskun Sabah, Metin Milli ve Nalan Altinors'u de cok severdim. Sonuncusunun evi komsu mahalledeydi (Nokta duragi). Kendisini Yildirim Bekci'yle evlendirip, duzenli ziyaretlerine gitmek istedim hep.

Ben aslinda, koyun degilim.

Ilk kopyam, ilk okulda olabilir. Unite dergileri vardi her ay gelen. Unite sonu testi olurdu bir de. Sinavdan once, derginin orta yerindeki cevap anahtarini cikarip siranin altina koyma adetimizi hatirliyorum. Yani zaten yazili oluyoruz bir de atesle imtihana ne gerek var degil mi? Ilk okulda degil ama isin hakkini en cok orta okul ve lisede verdim. Emek verilen kopyaya karsi degilim. Cektim, cektirdim. Kendine sarmal lastik mekanizmali mini rulolarla isimi hallederdim. Rulonun muhendisligi kadar tarih kitabini 2 santim eninde kagida anlasilir halde ozetlemek ve neyin nerede oldugunu bilip sinavda bulabilmek takdir gerektirir. Sonra universitede acik kitap vizeler basladi. Dilerseniz babanizi alin gelin sinava tarzi muameleye tabi olunca kopya filan yalan oldu.

Cep telefonum, cebime sigmiyor. Zaten cepte dolasabilecek sarj kapasitesine sahip degil. Sakaci. 4 baklava gosterirken ilk aramada pil bitti ayagina yatip kapaniyor.

En sacma huyum, yapmam gereken ve zaten yapacak oldugum ve hatta icimden gelerek yapmak istedigim bir isi yapmam soylendiginde yapmamak icin sonsuza kadar direniyor olmam. Kendi irademle baslamadigim islerden hayir geldigini gormedim.

Ask, budur sudur odur tarzi aciklamali resimli dus perdemiz vardi. Almanyadan gelmisti ama neden Ingilizce oldugunu hic sorgulamadim. Baski perdenin dis yuzeyinde kaldigindan ve haliyle banyo sirasinda okunamadigindan, tam karsisina dusen klozette, ask gercekten de tabakta kalan elma diliminden kucuk olani almak midir diye adam akilli kafa yormak icin cok zamanim oldu. Tabi teorik bilgiyle nereye kadar. Ustelik meyve tabagini, iki elma dilimini ve manitayi denk getireceksin de ask mi degil mi anlayacaksin. Zor. Pratik tecrubeme gore, bu da, su da, o da olabilir. Bilemem. Bildigim, askin, butun ben, o, biz, siz ve onlari, suursuz ve sinirsizca ‘sen’ yaptigi. Insan bu kadar mi aciz olur canim. Nezalet.

En sevdigim blog, kendi blogum. Terliksiz dolasabiliyorum. Odalara girip cikabiliyor, ikili koltugu istedigim yere cekebiliyorum. Simdilik depozitom yanar korkusundan duvarlari boyamiyorum ama o da olur bir zaman.

Hayat zor

Seyir defterimden

Ucaklarin geri vitesi yokmus iyi mi. Alti bucuk saat hava alaninda oturunca mekanizmaya ziyadesiyle hakim oldum. Rutin islemler, yakit ikmali, kimin hangi gorevden sorumlu oldugunu takip etmek bir yana, sistemi elestirecek mertebeye erdim. Ustelik uygun mesafeden izlendiginde, canli hava alani legosu gibi mubarekler. Sikilmak mumkun degil. Farkli farkli kostumler, binbir cesit arac, bir kosturmaca bir telas...

Yine bir hava alaninda, yeni bir macera dolayisiyla, suursuz bir ordek edasiyla, kuzeybati dolaylarindan, cok daha soguk, kislari sadece kar ve buzlu, yazlari acayip nem ve sicakli, bahar bilmez bir sehre dogru ucmak niyetindeyim. Niyetten oteye gecebilmem, beklenen anonsa bagli tabii. Krismis arifesi serefine, konakladigim hava alani masraftan kacinmayip muhtelif koselere canli muzik yerlestirmis. Repertuar pek genis degil ama ikinci saatin sonunda muzik ve koro sayesinde artik nasil havaya girdiysem piyanist dedeye istek parcami ilettim. Kirmadi beni sagolsun. Dorduncu saatte parcalara eslik edebiliyordum ve hatta, canli muzik gruplarinin, araliksiz yagan kar sebebinden rotar rekoru kiran ucak yolculari olabileceginden suphelenmedim degil. Dort saat daha otursam burada, gorevi devralabilirim, zira bildim bileli su sarkiyi icra eden her hangi bir grubun elemani olmak istemisimdir...

Gecen yillarin aksine, tasiyamadigim bavullarima nispet guvenlikten tereyag gibi suzuldum bu sene. Personelinin tek kirici hareketi, sweatshirtumun altinda bisi olup olmadigini sormakti ki, yabanci bir sey yok amca, o benim doktora gobegi derken biraz utandim. Anlasilan, 25 kiloyu asmamak adina bavullu ve bavulsuz tarti ustune cikip indigim zilyon sefer sadece kondisyona yaramis. Kilo sinirini birazcik asan iki bavulu da guvenli kollara teslim edip, tarhana, asma yapragi ve biber salcasi kavanozlarimdan vazgecmemis olmanin mutluluguyla ucus kartimi alirken aklimdan gecirdim. Insana hayatta en luzumlu yetenek, goz ici destekli kocaman gulumseyebilmek...

Bayram temizligi

Gunlerimin bir kismi ofis raflarindan derledigim porsumus makaleleri, renkli ve beyazlara ayirdiktan sonra geri donusum kutularina atmakla gecerken bir kismi da 4 senedir ikamet ettigim evi cop ev olarak ihbar edilmeden once toplayip temizlemekle geciyor. Ozellikle ev kisminda hayretler icinde kaliyorum. Bir insan evladi nasil bu kadar kolektif bir yapiya sahip olabilir diye. Bir gun borudanlik* yapiminda kullanma ihtimalime guvenerek, biten tuvalet kagidi rulolarini bile saklamisim... Temizligin ikinci gununde gecirdigim cinnet neticesinde artik kurularin yaninda yaslar da yaniyor. Son uc vakittir kullanmadigimi tespit ettigim her turlu nevaleyi cope tasiyorum. O an o feveranla gidip cope atmazsam ya da gozumun onu mesafesinden uzaga ayirmazsam tas catlasa 10 dakika sonra pisman olup, nevaleyle ilgili aci tatli her turlu zorlama aniyi hatirlayip kendisini kalacak esya kumesine dahil ediyorum. Bir nevi ic savas. Yollari memleket bilmis, hayati, cikip geldigi iki bavul uzerine kurmus insanin, dunyevi esyaya zerre maneviyat kondurmamasi sart. Aksi halde, bilgisayar cantasinin gozune sokulup gelen porselen demlikle altin yaldizli cay bardaklari, ev arkadasina hibe edildiginde yasaran gozlere ve burum burum burkulan ice karsi koymak zor...

*bir nevi DeryaBaykalvari boru muhafaza aparati

Acilin ben doktorum

Firtinali gecen bir ayrilik devresinden sonra paylasmak istedigim mutlu haber su ki: ben artik hem doktor hem muhendisim ve korkarim kimi istesem alabilirim... Sabah savundugu tezi aksam olmadan teslim eden jet PhD olarak da tarihe gecmis olabilirim... Hala bittigine inanmakta zorlansam da hafifledigimden eminim. Emin oldugum bir baska konu ise dark side'a gecmis Anakin gibi hissettigim. Yillardir haklidan taraf, ezilen, siddet goren, bunalima suruklenen magdur doktora cedisiydim. Bugun akademik danismanliga kadar varacak yola girdim. Ustelik oylesine intikam doluyum ki, yeni yetme cedileri bir kalemde sagli sollu harcayabilirim. Toren kostumu de karsimda asili... Siyah kadifeli, uzun mu uzun, bildigin pih pih Vader... Kismet tabii:)

(Iyi dilekli tum yorumlar icin tesekkur ederim, daha iyisi sizin olsun efendim...)

bitSe de gitSek

gun gecmiyor ki ben marketten yeni bir kesifle donmeyeyim... oturdugum yerden hem oncesi sonrasiyla yemek dolaylari tatlisi, hem gece hayati... o kadar sahici ki, doz asiminda (5-6 cataldan fazlasi) ayni sutlu viskinin yanik ic baymasi... asil mesele, 5 kocaman yil deviren benin, kalan 5 kisa gunu tuketememe sıkıntısı.

(Avrupali degil oz Amerikaliymis dondurmacilar)