telefon sesini, telefondaki sesi, telefonla konusmayi sevmedigim gibi, calan telefona vaktinde cevap vermeyi ve arayan kisiye insani zaman cercevesinde geri donmeyi de oldum olasi beceremem.. bizi telefona mahkum ve mecbur eden mesafelere sitem etsem ne yazar. hele konusmalar sevimsiz, konular gereksizse bir de... degmesinler kalem tutan bilincaltimin keyfine.
dedi ki, artik spekülatif yazilar yazmiyorsun.. dedim ki, ben artik yorumlara da cevap yazmiyorum.
annelerin kahvalti sofrasinda recelin illaki tadina bakilmasi hususunda zaman zaman piskopatlik derecesine varan israri, kendi recelimi sofraya koydugum ilk gun anlam kazandi..
Birinci sene fistikliydi. Icim disim lafla dolu, kulahtan tastim. Derdimi layikiyla anlatmanin, sevilip okunmanin keyfine ikinci sene frambuazli cilekli supriz sactim. Ucuncu yilin seyri malum. Sade... 
.jpg)
Kimi filmler normaldir. eglencelik izlenir. sevilir ve ya sevilmeyebilir. Bazi filmler ruha huzur verir. oturdugu yerde insanin icinde bitkiler yesillenir... bir de Chan Wook Park filmleri vardir. insani hemen oturdugu yerde burgu makarnasina bukup birakiverir (bkz.Old Boy). salondan cikip gitmemissen neydi simdi bu dersin film bitince. sinemadan cikis zindandan cikisa benzer. hayat az evvel izlediklerinin yaninda adeta cennetdir. sanki daha bi sevilir.
dususun* etkisi en cok dusme yuksekligiyle alakaliymisti. oysa ben, zemine ilk carpan yerin onemine dikkati cekerim.. kalca kol bacak carcabuk toplarken, burun dikine cakilanlarin mesela, cok cok sonra, hersey normalmis gibi davranmaya basladiktan bile sonra, durup dururken sizlayan direkleri olur. yukseklikten, acidan, zamandan, bagli oldugu burundan bagimsiz. 
o kadar da gecmiste kalmayan eskiden, bir kelimeyi, haberi, sozu, bakisi, durusu, gunluk hayatin cok da umurda olmayan tek bir anini, yayin akisi esnasinda bulundugu kareden keserek cikartip enine boyuna sundurebilir, ustunde uzuuun uzuun dusunebilir, igne ucu delikli suzgeclerden gecirebilir ya da islak pamuk altinda budaklanmasini izledikce saymaya usenilesi vakitlerce yorum yapabilirdim. o yorumlarin milyorda biriyle gunasiri blog yazabilir, asirdigim gunlerde yazdigim yazilari bizzat kendi ilgime draft olarak kaydedebilirdim... simdiki degisikligin sebebini once bitirdigim doktora sanmistim. bunye bunalmadikca kurcalamiyor, hayattan memnunsa elestirmiyor, mutluysa irdelemiyor sandim. yanilmisim. onca ay issiz kaldim. bunaldim, hayattan biktim, mutsuzluklari yeniden tanimladim. yazmadim... sonra sucu yalnizliga attim. insan yalniz kalmadikca dusunmuyor, konusabiliyorsa yazmiyor sandim. buldugum isle yeniden yalniz kaldim. medeniyet uzaginda, yeni bir kampus koyunde, hic komsumun olmadigi tek odali kendi evimde istemedigim kadar yalnizdim. yine yazmadim.. 
Italya gezisi AnkaraMunihRoma hatti ustunden tatli bir aksamustu Leonardo havaalanina inmemizle basladi. zemin kuru hava sakin mi sakindi. elde Fodor's Essentials of Italy kitabi, ayakta kilometre yuruyuse talip o kadar da turist degilim mesaji gecen bir cift babet, dilde bir kac kirik kelime Italyancayla Roma bizi beklesindi...
