pazartesi sabahlari 6bucuk ila 7 arasi kendimi yollara vurup ise gidiyor, cuma aksamlari 4bucuk ila 5 arasi geri donuyorum. aman Istanbul'da insanlar hergun 3 saatte islerine gidiyor argumaniyla karsima gelenlere, Istanbul mu lan burasi demekte sakinca gormuyorum...
bahsettigim bucuk ila tam saat arasinda her dakikanin hayati onem tasidigini daha ilk gunumde ogrendim. normal hava ve trafik sartlarinda 2 ila 2bucuk saat suren yolculugum sirasinda ogrendigim baska seyler de var... mesela, hiz sinirinin 65 oldugu iki seritli yolda sag serit gaza takozunu dayamis, saatini kurup uyumus tirlara ait. dizi dizi dizilmis serit boyunca birbirlerini veya 65'i gecmek gibi bir mucedeleleri yok... insan gibi araba kullanip dunyevi meselelerime konsantre olmami surekli atraksiyon yaratarak engelleyen serit soldaki.
yollarin bos olmasi gerektigi saatte cikip trafige takilmamayi mantikli bulan her insan evladi gibi yola ciktigim bir gun anladim ki tek basina 75 ile giden bir arac aninda memur beylerin dikkatine ve takibine sebep oluyorken, arka arkaya 90'la giden 3 aracin ne memur beygillerden ne de Allah'tan korkusu oluyor... Birbirlerine arka cikip gaza asilan 2 aracin ikisini birden, misir tarlalari arasinda yattigi soteden firlayip yakalayan 2'li aracli ya da motorsikletli memur beyler, 90'a ucuncuyu bulmus araclar onlerinde vizildarken donatli kahvelerinden gayrisiyla ilgilenmiyor.. Ola ki kalabalik saatler soz konusuysa, konvoy halinde 90'la giden araclari yavaslatmanin yolunu arayan bir memur beyin konvoyun en onune gecip 65'e kadar frene bastigini, arkasindaki konvoybasinin memur beye makas atip yoluna devam ettigini gormuslugum var... bu durumda 100 mil boyunca tarlalarin arasindan dumduz uzanan yola prime time saatleri disinda cikmak, gereksiz yavaslikta, sikici ve cok uzun bir yolculuk anlamina geliyorken, insanlarin yola damladigi saati, ne azini ne cogunu tam da dogru vakti yakalayabilmek ben ve benim gibi canavar arkadaslarin uzmanlik alanina giriyor.
ha ben 65'i gecmem al sana 5 mil de guvenlik payi, 5 elimdeki kahve/cips/telefona, 5'de kanimin donmusluguna ver, oldu mu sana 50'yle giden araclar yok mu? var. onlari da dirsekleyip ittigimiz sag serit tirlarina havale ediyoruz.
not1: bahsi gecen rakamlar mil cinsindendir. kilometreden anliyorsaniz 1.6yla carpiniz.
not2: yazidaki gozlemeler trafige kapali alanda pisirilmistir.
not 3: bahsi gecen yol, dumduz, virajsiz, cillop asfaltli, yamasiz ve kaymaz-yapismaz cinstendir. basmayip da ne edilmelidir?
bisikletlere duydugum tarifsiz ilgi kucukken o kadar da belli degildi. ilgimin siddeti bana bisiklet almayi once gerek ve istek, sonra da zaman ve maddi imkan yetersizliginden erteleyen bizimkiler sayesinde irilesti..
En bi sebep bu sehir.. Evden cikmayi basarabildigim tatil gunlerinde, eve girmeyi basarabilene kadar butun zamani etrafi izleyerek gecirebilirim.. Belki de sirf bu yuzden insanlar isine gucune evine donebilsin diye bu sehir bu kadar soguk ve tatli yaz bu kadar kisa..
Havanin bumbuz olmasina aldirmamak ve sahil boyu uzanan yola devam etmek yuruyusun 7 ila 8inci dakikasinda parmak ve burun uclarinda hissizlige sebep olurken, muhtelif koselerden cikip suratinizda patlayan meshur ruzgar acikta kalan bolgeleri itinayla budayabilecegini hissettiriyor. Hala hissedebiliteniz kaldiysa...
Ozetle, ben kendimi sarja taktim. Dolmaktayim. Etrafi sindirmekte, gozumu doyurmaktayim. Hengameden az biraz once, sakinmis gibi yaparken aslen cok baska havalardayim.
yasim kadar mumu tek pastaya sigdirmanin istek, sabir ve beceri gerektirdigi yaslara geldim. yine de aynasi sectigi pastaysa kisinin ben aklimdan gecen butun renkleri dar alanlara kisa zamanlarda yerlestirmeyi seviyorum. biraz telasim varsa o da daha tatmak istedigim cok guzellik olmasindan.
seneler once sigarali bolumu sigarasizdan, yere, diklemesine siraladigi diz boyu saksi cicekleriyle ayiran dersane kantincimizin yaraticiligina uzattigim dili isirmamaya calisarak, su muhallebimi, hemen yanibasimdaki masada tuten izmaritin golgesinde, sahsima ozel dumansiz masada yedim...
Gunlerden bir Persembe. Carsamba ya da Sali da olabilir o kadar da onemli degil. Sabahin tek goz acmama elveren saatinde, kargalari kahvatida birakip laboratuarima gidiyorum. Deney yapmaya. Atom filan boluyormusum gibi ciddi. Yuruyerek 15 dakikalik evden bolum mesafesine usenmisim, 3 dolarlik park parasini gozden cikarip atlamisim Ferrarime. Ana caddeden park yerine giren yola dondugum anda karsima bir okul otobusu cikiyor. Karsi yolda. Park halinde. Bebeler biniyor. Iniyor da olabilir. Saat daha erken, indiklerini sanmiyorum. Zaten ne gordugumu de hatirlamiyorum. Zira hala uyuyorum. Gozum otobuste duruyorum once. Lan birsey vardi bununla ilgili ehliyet kitapciginda, birsey vardi, neydi ki neydi diye zorluyorum beyin hucrelerimi. Ama tik yok. Sari kocaman okul otobusu resmi geliyor hafizama sadece ehliyet sinavindan, ilgili soru ve siklar yok. Kesin bi pislik var diye diye otobusu gecmeden, beri tarafa dusen park yerine kiriyorum direksiyonu. Gaza basmadan, kayarak. Tam donerken acik olan tek gozum otobus soforunun normalin 3 katina buyumus gozlerine takiliyor. Belli bir armutluk var yaptigim iste. Ama geciyorum bile... Suzuldugum park yerinde izimi kaybettirip en gorgusuzunden kamyonetlerin golgesine park ediyorum. Sozde.
pazartesi sabahlari 6bucuk ila 7 arasi kendimi yollara vurup ise gidiyor, cuma aksamlari 4bucuk ila 5 arasi geri donuyorum. aman Istanbul'da insanlar hergun 3 saatte islerine gidiyor argumaniyla karsima gelenlere, Istanbul mu lan burasi demekte sakinca gormuyorum...
bayram cikolatasiyla bayram tatlisini birlestirip, eve bastan asagi browni kokusu sindirme cabam bile bugunun huznunu hafifletmiyor. butun telefonlar bitip butun mesajlar gonderildiginde, belirli gun ve haftalara ozel, orada degil burada olma pismanligi cokuyor ustume. cevabi olmayan sorular sorup kendimi dinlemek yerine cay demliyorum. iyi bayramlar diliyorum.
